เรื่องราวของก้าวนิ่ม

ตอนเด็กฉันอยากเป็นหมอ จะได้เป็นที่พึ่งคนคอยรักษา 

พอโตขึ้นได้หน่อยฉันเปลี่ยนความคิดอยากเป็นนักโฆษณา

เพื่อเพิ่มการแสวงหาและรักษาความเป็นอิสระของตัวฉันเอง

บางครั้งฉันนึกอยากเป็นครูเพื่อเป็นผู้รู้คอยสั่งสอนให้คนเก่ง

ฉันอยากเป็นนักการเมืองที่ครื้นเครง เพราะฉันเบื่อคนยำเกรงนักการเมือง

สถาปนิกนั้นฉันก็เคยนึกฝัน แล้วฉันจะสร้างตึกให้ใหญ่โตดูโก้ใหญ่

ฉันจะสร้างให้งามกว่าใครๆเพราะแบบในหัวใจฉันนั้นมันไม่ธรรมดา

พอใกล้ทางเข้าสู่มหาลัย พ่อฉันอยากให้เรียนการเงินที่ฉันเบื่อหนักหนา

พ่อบอกว่ามันคือพื้นฐานวิชา  ที่จะพาตัวฉันนั้นไปไกลแสนไกล

ฉันรักพ่อ ฉันรู้ว่าพ่อรักฉัน แต่ฉันก็รักอนาคตของตัวฉันเอง

ฉันเลือกเรียนตามพ่อ เพื่อจะได้บอกพ่อว่าฉันรักพ่อพอๆกับพ่อรักฉัน

ส่วนตัวความฝันที่ยังดิ้นอยู่นั้น ฉันก็ยังไม่รู้ ขอฉันคิดดูอีกทีก็แล้วกัน

 .

.

.

.

.

ผ่านไปอีกสิบห้าปี... ฉันทำงานอยู่ในบริษัทใหญ่ มีผู้คนวิ่งวุ่นวายดูสับสน

ฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายการเงินคนหนึ่งที่แสนแยบยล คนทุกคนต้องเคารพเมื่อสบตา

ฉันมีรายได้ดี ฉันมีอนาคตไกล แต่ถามว่าฉันชอบไหม ขอตอบไปว่าไม่ใช่ตัวฉันเอง

ถ้าย้อนเวลากลับไปตอนเด็กๆได้

ฉันเคยฝันไว้ว่าฉันอยากจะเป็นหมอ..........

edit @ 14 Mar 2009 11:42:25 by ก้าวนิ่ม